انیمیشنی ظریف و فلسفی است؛ «آملی کوچک یا جوهره باران»

‏آرامه اعتمادی: روایت سفر یک ذره است که در جهان جریان پیدا می‌کند و کم‌کم به انسان تبدیل می‌شود، خودش را یک لوله می‌داند. استعاره‌ای ساده‌ که می‌گوید انسان «مالک» نیست؛ فقط «گذرگاه» است. ما جریانیم، نه ظرف.

آملی برای کودکان ۶ سال به بالا ساخته شده اما این انیمیشن برای کودک درون هر بزرگسالی است. آملی روایت جوهره‌ی آدمیزاد است. جوهره‌ای که در بدو تولد با او به دنیا می‌آید و همراهش می‌شود تا وقتی که رشد می‌کند. آملی کوچک روایتی متفاوت از ذات هستی است، از باور به ذره بودن و تبدیل شدن به انسان.

فیلم مدام یادآوری می‌کند که ما ذره‌هایی هستیم که از خداوند جدا شدیم، ما ذره‌هایی هستیم که از منبع اصلی جدا می‌شویم برای همین آملی خود را در ابتدای خلقتش خدا می‌داند، نگاهش به زندگی کودکانه نیست و رفتارش متفاوت از نوزادان و کودکان است. او جزو معدود آدم‌هایی است که بعد از تولد به یاد دارد که چطور به دنیا آمده است و از چه چیزی جدا شده است، برای همین خود را همان منبعی می‌داند که از او جدا شده، خود را متمایز می‌بیند و با دیگران اخت نمی‌شود اما کم‌کم وابستگی‌هایش شکل می‌گیرد، تفکراتش عمیق می‌شود و شروع به یادگیری در مورد فقدان و مرگ می‌کند. فیلم، با روایتی کودکانه اما نگاهی عمیق به مسائل، تلفیق وقایع بیرونی و متافیزیک است و برای کسانی که در هستی تحقیقاتی کردند و علاقه‌مند چرایی و هستی هستند جالب است.

اما رنگ‌آمیزی خوب فیلم و رنگ‌های روشن و داستان کودکانه اما عمیق و عارفانه، آملی کوچک یا جوهره باران را فیلمی دل‌نشین می‌کند. فیلم می‌تواند یک درس اخلاقی برای همه کسانی باشد که فراموش می‌کنند از چه جایی به دنیا آمده‌اند و چرا همه‌چیز را در این دنیا بیش از حد جدی می‌گیرند.