آرامه اعتمادی:
سریال تازهمنتشرشده «همهچیز تقصیر اوست» از همان اسم انگلیسیاش شروع میکند به نشانه گرفتن شعارهای آماده درباره زنبودن و مادربودن. شعاری که آنقدر بیظرافت اجرا شده که قصه زیر بارش له میشود. فمینیسمی که سریال عرضه میکند در حد کلیشههای تلگرامی است. نه عمقی دارد و نه ظرافت، فقط سروصدا.
سریال، براساس کتابی به همین نام ساخته شده، اما این اقتباس شیره متن را گرفته. رمان سه راوی زن دارد و دنیای پیچیدهتری میسازد، اما سریال بار گردانندگیاش را روی شانههای ماریسا خالی کرده. تصمیمی که قصه را در سایر خرده داستانها خطی و سطحی کرده.
سارا اسنوک تنها پالس زنده سریال است، با بازی دقیق و کنترلشدهای که تا حدی محصول را از سقوط کامل نجات میدهد. باقی بازیگران اما انگار هنوز در تمریناند. جیک لیسی لحن ندارد. ابی الیوت و داکوتا فنینگ حضور دارند اما تاثیر نه. اجراها گیرا نیستند و عملا سریال را از ریتم میاندازند.
در نهایت با محصولی روبهروییم که سرگرم میکند اما قابل دفاع نیست.
سریال «همهچیز تقصیر اوست» نه یک تریلر جدی است، نه یک درام خانوادگی پخته، بیشتر شبیه یک بسته مصرف سریع است که بعد از دیدنش چیزی تهنشین نمیشود.